Translate

domingo, 14 de junio de 2015

EL FATÍDICO DÍA





Tengo cáncer. Me miro en el espejo una y otra vez e intento decir esas dos palabras en voz alta. Tengo cáncer. No lo consigo. Una y otra vez lo intento, y solo consigo romper a llorar. Tengo cáncer.....

El 22 de enero de 2013 me lo diagnosticaron. Cuando entré en la consulta del cirujano lo supe, la biopsia había dado positiva. Los pañuelos dispuestos encima de la mesa, esa insistencia en que mi marido estuviera presente ( había ido a aparcar). Y ahí empezó mi calvario.
Es curioso como el cerebro humano gestiona la información. En cuanto me dijeron que la biopsia determinaba que tenía cáncer, dejé de oír. Mi cerebro se bloqueó, ni siquiera empecé a llorar en seguida, tardé un poco. Solo oía palabras horribles ( quimioterapia), palabras que no presagiaban nada bueno ( mastectomía ), palabras que daban mucho miedo ( radioterapia). Y poco más recuerdo de ese día, solo recuerdo lágrimas, pena, tristeza, desesperación. Solo recuerdo pensar en mis hijos, que entonces tenían 7 y 4 años, recuerdo pensar en que eran demasiado pequeños para perder a su madre. Y la desesperación en los míos, eso también lo recuerdo. Mi madre, mis hermanas, mis amigos. Recuerdo la conversación mantenida con mi mejor amiga, fue breve, muy breve, demasiado quizás, pero muy intensa, ella solo dijo “ no, no, no, no” y poco más hablamos.
Ala, ya he conseguido ponerme a llorar y ahora no veo un pijo en la pantalla del ordenador!!!!
Que conste, he tardado 4 entradas en llorar, todo un logro!!!
Y tu?


#fuckyoucancer #quetejodancancer #sobrevivir

8 comentarios:

  1. Quan necessiitis plorar en companyia, ja saps... xiula i vindré... en teoria jo he après a plorar de mentida per la meva professió, però també se plorar de veritat i no em costa... i dos plorant en companyia també deu ser un bon espectacle... T'estimo morticia, ja ho saps !

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Tu i jo junts donem un bon espectacle fem el que fem. Se que hi ets, sempre hi has estat.
      Love U macarra!

      Eliminar
  2. Recuerdo el primer mensaje que recibí..tuve que parar el coche, no podia ser...por suerte por muchas veces que te empuje la vida tu la acabas remontando. Hoy me lo tomo como una oportunidad para estar a tu lado. Te admiro, no dejas de sorprenderme! T'estimooo! (Me sacaste una sonrisa en la tercera entrada, nada de tristezas!)

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Bicho, nem passat de tots els colors, però tenim la sort de que ens entenem parlant!!!!! Ja veuràs com rius en alguna altra!!!!! T'estimo mestra!!!!

      Eliminar
  3. Eres fuerte Susana, desde el primer dia q te conocí tuve esa impresión y también de q eres una tía cojonuda. En esta vida, hace falta personas como tú, sin pelos en la lengua. Me ga gustado, y me ha emocionado leer tus entradas. Adelante campeona!!!
    Te escribo algo q ne encanta: nadie dijo q la vida sería fácil, solamente prometieron q valdría la pena vivirla.
    Un beso preciosa!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Muchas gracias Sandra. Me alegro de que te haya gustado, y me alegro aún más de que te haya emocionado. No, no es fácil la vida, ni un poco!!!
      Un abrazo

      Eliminar
  4. No deixis que el càncer et guanyi. No li donis aquesta satisfacció.
    Viu la vida, assaboreix-la, amb els teus, lluitant (perquè els lluitadors ho hem de ser fins el final), estimant, plorant...
    Un vell anarquista em va dir una vegada que sempre pensés que és el que volia aconseguir de mi el meu enemic per tal de fer tot el contrari. Doncs ja saps el què has de fer amb el càncer... Que no et canviï, que siguis tu, sempre tu.
    Espero que puguis arribar a sentir l'escalfor que intento fer-te arribar amb les meves paraules.
    Et deixo amb unes paraules de Bertold Brecht: "La gent bona es coneix en que és millor quan es coneix". Petons...

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Moltes gràcies company. No em guanyarà, no li penso ficar tan fàcil. Però hi han moments esgotadors, on creus que ja no pots més. Sort que aleshores sempre hi ha algú disposa a donar-te la ma, o una bona bufetada que t'espavili.Moltes gràcies de nou, m'ha arribat

      Eliminar